Taniec towarzyski

Taniec towarzyski

Zapraszamy do świata tańca towarzyskiego w którym oprócz klasycznych kroków 10 tańców turniejowych, poznacie użytkowe formy taneczne typu discofox, które są najczęściej stosowanym tańcem na różnego rodzaju zabawach, sylwestrach, weselach. Zaczniemy od prostych, najbardziej intuicyjnych figur, kończąc na bardziej złożonych, fantazyjnych układach, które przysporzą parom dużo uśmiechu i radości ze wspólnego poruszania się.
W programie:
• tańce standardowe: walc angielski, tango, walc wiedeński, foxtrot, quickstep
• tańce latynoamerykańskie: samba, cha-cha-cha, rumba, pasodoble, jive, rock & roll
• tańce użytkowe: dwa na jeden, blues

Taniec towarzyski w stylu standardowym

Zajęcia obejmują naukę pięciu standardowych: walca angielskiego, walca wiedeńskiego, tanga, foxtrota i quickstepa.

Walc wiedeński stanowi szybszą odmianę walca. Dla walca wiedeńskiego charakterystyczne są obroty wirowe. Ten taniec towarzyski został wykonany po raz pierwszy w 1815 roku podczas kongresu wiedeńskiego – stąd jego nazwa. Do połowy XIX wieku stał się nieodłączną częścią balów na dworach prawie całej Europy. Jest najstarszym turniejowym tańcem standardowym. Można go zaliczyć do tańców niezwykle eleganckich. Tańczony jest najczęściej do muzyki instrumentalnej. Ruchy w walcu wiedeńskim powinny być płynne i lekkie. Najtrudniejsze jest uzyskanie efektu ciągłego falowania i wirowania.
Walc angielski po raz pierwszy został wykonany około 1910 roku w Londynie. Technikę i styl ustalono w 1921 roku. To taniec swingowy, wirowy. Na turniejach tańca towarzyskiego walc angielski tańczony jest przez pary jako pierwszy z tańców standardowych. Na kryteria oceny sędziowskiej składają się unoszenia i opadania podczas każdego taktu oraz prawidłowe wykonanie wahadłowego ruchu przez parę.
Tango jest tańcem towarzyskim pochodzącym z Buenos Aires w Argentynie i Montevideo
w Urugwaju. Obecnie istnieje wiele form tego tańca. Klasyczne tango argentyńskie jest tańcem charakteryzującym się improwizacją i bliskością partnerów. Liryka tang wyraża zazwyczaj smutek lub zawód miłosny. Tango wywodzi się z tradycji hiszpańskich, habanery i flamenco, przeszczepionych na grunt Ameryki Południowej i zmieszanych z „candombe”, którą tańczyli i śpiewali na ulicznych paradach afrykańscy niewolnicy. Charakteryzuje się zmiennością i ostrością rytmu.
Fokstrot jest amerykańskim tańcem towarzyskim. Do Europy dotarł około 1918 roku. Nazwa tańca oznacza krok lisa i pochodzi od nazwiska aktora Harry’ego Foksa, który wprowadził do tego tańca kroki kłusujące. Fokstrot uważany jest za jeden z najtrudniejszych tańców i nazywany najbardziej wyczerpującym spacerem świata. Para tańcząca fokstrota sprawia wrażenie jakby opadała podczas przyspieszeń akcji swingowej, a unosiła się podczas jej zatrzymań.
Quickstep po raz pierwszy pojawił się w Anglii w pierwszej połowie XX wieku, będąc poniekąd szybką odmianą fokstrota. Jest najszybszym tańcem standardowym. Należy do grupy tańców swingowych, jednak ze względu na szybkie tempo akcja swingowa jest mniej wyraźna niż
w fokstrocie. Akcja swingowa to przyspieszenia i zwolnienia ruchu. Charakterystyczną cechą quickstepa są podskoki, sprawiające wrażenie jakby tańcząca para poruszała się ponad powierzchnią parkietu.

Taniec towarzyski w stylu latynoamerykańskim

Zajęcia obejmują naukę trzech z pięciu tańców latynoamerykańskich: samby, rumby i cha-cha-cha.

Samba to narodowy taniec Brazylii. Jej korzenie wywodzą się z rytmów i pieśni niewolników afrykańskich, które charakteryzowały się gwałtownymi ruchami ciała. Taniec znany jest w Europie od 1914 roku. Po II wojnie światowej pojawił się w Polsce. Samba jest tańcem skocznym szybkim
i przestrzennym.
Rumba to kubański taniec ludowy, taniec pełen ruchu bioder, ramion i gwałtownych zwrotów.
W Europie po raz pierwszy rumba pojawiła się w Paryżu, gdzie została zaprezentowana przez grupę kubańskich tancerzy. Oprócz typowej rumby kubańskiej mniej wprawni tancerze tańczą uproszczoną odmianę kroków tzw. rumbę square. Rumba, podobnie jak cha-cha jest tańcem statycznym tańczonym praktycznie w miejscu.
Cha-cha-cha to najmłodszy taniec kubański. Po raz pierwszy zatańczono go w Niemczech w 1957 roku. Podstawowa technika taneczna cha-cha-cha jest bardzo zbliżona do techniki rumby. Również wiele figur zostało zaadoptowanych z rumby. Kroki wolne wykonuje się, na przeprostowanych kolanach, zaś kroki szybkie na rozluźnionych. Cha-cha-cha charakteryzuje się kokieteryjnymi ruchami, bardzo, dynamicznymi i wykonywanymi w szybkim tempie.

Rock & Roll i Jive

Rock & Roll (w dosłownym tłumaczeniu „trzęś się i kołysz”) jest tańcem nieujarzmionym
i wyzwolonym, odrzucającym konwenanse i tradycyjne układy taneczne. Gdy pojawił się w połowie lat 50 w Stanach Zjednoczonych Ameryki, wywołał oburzenie wśród dorosłych, ale wśród ich dzieci zapanowała moda na Rock & Roll. Starsze pokolenie uznało tę muzykę za diabelską – nie puszczano jej w radiu, nie pojawiała się na szkolnych potańcówkach. Kołysanie biodrami, podrzucanie partnerki, owijanie jej wokół tułowia uznano za niezgodne z panującymi obyczajami. „Taniec czarnej mniejszości” – tak o Rock & Rollu mówili przedstawiciele białej klasy średniej, nie kryjąc gniewu
i oburzenia. Nie mieli jednak szans. Ten szalony taniec, który obfituje w ciekawe kroki oraz masę figur akrobatycznych przetrwał i stał się jednym z największych szaleństw, które dzisiaj odradza się na nowo.
Jive dotarł do Europy w 1940 roku, dzięki amerykańskim żołnierzom, początkowo pod nazwą jitterbug (jitter – mieć tremę, podskakiwać nerwowo; bug owad, pluskwa). Jego odmianą jest boogie-woogie,
a ze względu na podobne kroki, często mylony jest z rock and rollem.
Kroki wykonuje się, dynamicznie wbijając ciężar ciała w parkiet (jakby chciało dynamicznie rozgniatać uciekające pluskwy). To szybki taniec, w którym występuje synkopowany rytm (raz-dwa, raz-e-dwa, raz-e-dwa), czyli 5 lub 6 kroków w takcie. W bardziej zaawansowanych figurach możliwe są rozmaite interpretacje rytmiczne. Charakterystycznymi cechami jive’a są szybkie kopnięcia tzw. kicki oraz elastyczne akcje jazzowe z typowym przeciąganiem pod koniec frazy rytmicznej, by uzyskać większe przyśpieszenie i większą dynamikę na początku następnej frazy. Tańcząc jive’a należy mieć ciężar ciała z przodu. Na turniejach jive tańczony jest jako ostatni z pięciu tańców latynoamerykańskich.

Podczas zajęć połączymy szaleństwo tych dynamicznych tańców z akrobatyką bezpieczną dla każdego. Zajęcia dla Pań i Panów, mile widziane pary.

Posted in Taniec towarzyski.